Food Unplugged: Een Feest Van De Ambacht

Een feest van de ambachtelijkheid. Een betere beschrijving voor Food Unplugged is er niet. Voor de goede orde: deze eloquente uitspraak is gejat van ‘de enige smaakprofessor van Nederland’. Tromgeroffel: de weledelzeergeleerde heer Peter Klosse. Verder heeft de professor weinig zinnigs uitgekraamd, maar daarover later meer.

Food Unplugged

Beginnen Bij Het Einde

Laten we beginnen met de conclusie. Want ik loop me een potje te zeiken straks, ongekend. En de kans dat je dan afhaakt in dit epistel en niet naar Food Unplugged gaat, is groot. En dan mis je één van de leukste, meest authentieke, best verzorgde voedselevenementen van het jaar.
De aankleding is huiselijk, het terrein is en blijft netjes, het eten is (bijna altijd) van goede kwaliteit, de locatie is uniek en ontspannen, de mensen zijn vriendelijk, de sprekers zijn bedreven en van niveau (op eentje na), de workshops zijn interessant en vernieuwend, et cetera, et cetera. Genoeg veren en billen. Want het is pas leuk als we ook ergens over kunnen jammeren. Toch?

Ik Ga Op Reis En Neem Mee…

Met gepaste brakheid smijt ik de ‘bare essentials’ van de festivalganger/foodblogger in onze hippe rugzak:

  • Één Nikon-camera met een lens waar NASA jaloers op zou zijn. Verder geen idee hoe zo’n ding werkt. Ik schuif het draaiknopje dankbaar op ‘Auto’.
  • Één aantekeningenboekje van zo’n € 349,-. Ieder zichzelf respecterend bloggermens heeft een Moleskin. En aan zelfrespect kun je geen prijskaartje hangen.
  • Twee flesjes bier. Eten en drinken zit vandaag bij de kaartprijs in, dus er hoeft niets langs de beveiliging gesmokkeld te worden. De biertjes zijn het entreebewijs. ‘Breng een steekproduct mee en we doen er wat leuks mee tijdens het diner’, luidde de boodschap. Jopenbier it is.

Foodie Walhalla?

Vijf kwartier treinen later stappen we uit op station Ede-Wageningen. Vanaf daar is het vijf minuten wandelen naar het terrein, stond licht optimistisch op de site van Food Unplugged vermeld. Tel daar een stevige kater en de verplichte echtelijke onenigheid over de route bij op en vijftien minuten later sta ik hijgend en met grote, rode oogjes om me heen te kijken.

Food Unplugged vindt plaats op een rustiek en idyllisch open plekje op het Kazerneterrein in de bossen van Ede. Het geurt er naar geroosterd varken en versgebakken brood. Grijnzend kijk ik mijn eega aan, onze katermaagjes zullen snel gevuld zijn!

Djíe Tíe Béébie…

Naamplaatjes opgepind, toegangsbiertjes ingeleverd, camera in de aanslag; eerst maar eens rustig rondkijken. Een halve minuut later blazen we deze verkenningsmissie af: gin-tonic gespot!

De ambassadeur van V2C schenkt met een aan idiotie grenzende precisie de gin in zijn schenkmaatje om deze vervolgens met bartenderwaardige flair in de plastic beker te draperen. Druppel voor druppel moet de tonic bij de gin. De verplichte jeneverbessen erbij en we zijn klaar om de stekker uit onze kater te trekken.

Classic / Sloe

De GT (spreek uit: djíe tíe béébie) komt in 2 versies: Classic en Sloe. Laatstgenoemde is identiek aan de Classic, maar dan met een berg sleedoornbessen voor de laatste distillatie, aldus de site van V2C. Niet teveel en dus precies genoeg Fever Tree Tonic Water toevoegen en je hebt een niet te versmaden klassieker. Kruidig (vooral dankzij de jeneverbes), verfrissend en perfect voor op een zomerdag.

Maar na de hectoliters GT van de afgelopen twee jaar niets nieuws onder de zon. Toch ga ik een flesje halen: de V2C-hipsterbarman financiert hiermee namelijk zijn opleiding tot componist. En de wereld heeft nooit genoeg barmancomponisten.

My Little McPony

Het karige wolkendek breekt open, een zonnestraal begeleidt een engelachtige verschijning die naar de biertafel lijkt te zweven. Ik meen in de verte een ‘hallelujah’ te horen. Is dat…? Zou het….?

De engelachtige verschijning draagt twee dienbladen. Beide rijkelijk gevuld met belegde witte bolletjes. Werkelijk geen idee wat het beleg is, maar het zijn witte bolletjes! Ik zou mijn schoonmoeder nog van een wit bolletje eten.

De engel die een eerste invulling van het katerlunchontbijt komt brengen stelt zich voor als afgevaardigde van De Keuken Van Het Ongewenst Dier. Hoe ongewenst is een dier als het op een wit bolletje ligt? We krijgen Schipholgans. Score! Ik ben gek op gans. En het interesseert me werkelijk geen reet dat het dier zijn laatste adem uitblies tussen de Boeings. De enige mooie gans is een dooie gans.

Flauw

Het vlees smaakt goed: lekker mals met een goede bite. Vol van de wildsmaak waar je mij voor wakker kunt maken. Het broodje daarentegen is oud, en het garnituur voegt niks toe.

Volgende bolletje: een My Little Pony Burger. Heb je vast van gehoord. Ongewenste paarden worden tegenwoordig gewoon in de container geflikkerd door hun baasjes. Zonde, want je kunt er een prima maaltje van bakken. Veel over gehoord, nooit gegeten, dus we zijn benieuwd!

Helaas: flauw. Zoals mijn wederhelft pakkend opmerkt: het concept is beter dan de smaak. Het motto: toch eten want karma. En als je zelf je peper en zoutstel ter handen neemt, kun je er vast iets lekkers van maken.

Seks, Drugs en Broccoli

Goed. Zit ik dan. Inmiddels behoorlijk rechtgetrokken. Gans en pony achter de kiezen. Tijd voor een sigaret bij de gin tonic. Op de Main Stage begint de eerste artiest: Universiteit Wageningen. Wij zitten op de eerste rij en beginnen aandachtig te luisteren. Het gaat over groenten en gezondheid.

In het kader van gezond bezig zijn: nog een shot nicotine en een slok sterk gedistilleerd. De eerste professor stelt zich voor als Matthijs Dekker a.k.a. Dr. Broccoli. Prima naam voor een eerste kind, denk ik zo. Door de daaropvolgende discussie met mijn hevig verontwaardigde vriendin, krijg ik de naam van Professor Nummer Twee niet mee.

Ondanks de idiote stropdassen is het een zeer interessant verhaal. Met termen als bètacaroteen en glucosinolaten een boeiend college kunnen geven, is in mijn Moleskin-boekje ronduit bewonderenswaardig.

Geile Haring

Henry moet even genoemd worden. Visman Henry. Hier kunnen we kort over zijn. Henry snijdt fucking lekkere, moddervette haring. Na een soft-erotische fotoshoot huppelen we luid scanderend naar onze workshop fermenteren. HENRY! HENRY! HENRY!

Verrot Lekker

Dit is de Aanrader Van De Dag. We gaan zuivel fermenteren. Het schijnt dus dat je met een beetje karnemelk en stremsel je eigen Campina-imperium kunt beginnen. Een zeer korte samenvatting van de boeiende verhalen van Christian Weij: de fermentatie eindbaas van de Benelux.

Het was te verwachten. Altijd zo. Ook hier. Er is altijd iemand bij die graag het lieverdje van de leraar wilt zijn. ME-GA-IR-RI-TANT. Deze dame op leeftijd heeft de workshop met tenminste een half uur verlengd. Toen ze de vraag ‘Wat is fermenteren?’ schreeuwend beantwoordde met “MOSTERD!” sloegen alle workshoppers met de vlakke hand op het voorhoofd. Een synchroon facepalm. Moet je meegemaakt hebben.

Verrotten = Het Nieuwe Baard Met Een Knotje

Enfin, er staan nu niet één, maar twee literpotten met een gefermenteerde substantie in onze koelkast. Of het crème fraiche of yoghurt is geworden, zal voor altijd een onbeantwoorde vraag blijven, maar we hebben de smaak te pakken.

Boek gekocht (pakkende titel: Verrot Lekker) en dat moet jij ook doen. Niet voor de karma, maar omdat het vet is. Fermenteren is het nieuwe baard met knotje.

The Nutty Professor

Lector van de gastronomie. De enige professor van de smaak. Ondanks zijn leeftijd hoor je het vrouwelijk publiek soppen op hun strooibalen. Nu komt het! Mr. Klosse himself op de Main Stage!

Het thema van dit college is het verschil tussen geld en waarde, een bruggetje naar ‘door de commercie verliezen producten hun smaak’. Het thema van dit college is eigenlijk: zo onsamenhangend mogelijk open deuren intrappen. De anti-Monsanto borden kunnen ieder moment gehesen worden.

Mosterd

De eerste vraag aan het publiek is: “Waar zit de waarde van smaak in relatie tot geld?” Het blijft angstvallig stil. Ik weet de neiging om “MOSTERD!” te gillen maar net te onderdrukken.

De daaropvolgende statements zijn zittende eenden voor een bedreven debater. Of een chemicus. Of een natuurkundige. Of een kind van zes.

  • “We zijn goed geworden in het vergroten van kilo’s.”
  • “Het gaat over de liters, niet over de inhoud.”
  • “Als we dezelfde molecuul vervangen door de molecuul die is weggehaald, vraag ik me af of dat dezelfde werking heeft.”

Het lijkt erop dat de professor een paar lesjes natuur- en scheikunde heeft overgeslagen.

De Boodschap

Oké, oké, de boodschap is heus wel te distilleren. Laten we alsjeblieft een beetje opletten met al wat we in onze giecheltjes schuiven. En dat is ook gelijk waar dit evenement over gaat. Lekker eten en drinken, gemaakt, geserveerd en besproken door mensen die hier passie voor hebben. En daar kun je niets dan blij van worden en respect voor hebben. Het was een feest van ambachtelijkheid…

Speciaal voor jou.

Tips? Vragen? Laat een reactie achter!

Stuur naar iemand die dit ook leuk vindt!

Share on facebook
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email